Thijs drie jaar oud!

De dagen rondom zijn verjaardag zijn altijd wat beladen. Waar we zijn leven extra vieren, komen ook de herinneringen terug aan de eerste dagen na zijn geboorte. De eerste uren na zijn geboorte, waren we ons goed aan het settelen op die roze wolk. Helaas kwamen er steeds meer artsen en verpleegkundigen zich met hem en ons bemoeien. Zuurstof, plakkers op zijn borst, een sonde werd geplaatst. Wij zagen niet dat er wat aan de hand was en drongen vooral aan op naar huis gaan. Wij waren er klaar voor!
Gelukkig zijn we op dat moment niet naar huis gestuurd en waren de artsen en verpleegkundigen zo alert dat ze Thijs in de gaten wilden houden. Na ruim 48 uur bleek het zo slecht met hem te gaan, dat hij met gillende sirenes naar het Amsterdam UMC is vervoerd. Dit had geen dag langer moeten duren. Mijn herinneringen zijn een aaneenschakeling van het gevoel van wanhoop, machteloosheid, chaos en pijn. Als ik nu foto's terugkijk, is het heel vreemd te realiseren dat we nog geen idee hadden van wat ons te wachten stond. Misschien maar goed ook. 

Dankbaar zijn we dat de diagnose zo snel is gesteld en dat we hem (relatief) zo snel mee naar huis hebben kunnen nemen. We zijn ontzettend dankbaar voor dat we thuis goed voor hem kunnen zorgen en voor de mensen om ons heen die hier ons in ondersteunen. Voor zijn artsen, voor de zorg in Nederland, voor de verpleegkundigen van de Boshoeve. Ook daar staan we extra bij stil in de dagen rondom zijn verjaardag.